Vandaag kwam het nieuws door dat twee Nederlandse snowboarders zijn gered van de Girose gletsjer in La Grave nadat ze met hun voeten stampend een groot SOS in de sneeuw hadden gemarkeerd. Omdat dit toch wel een spectaculair verhaal is,klom ik in de telefoon en sprak ik uitgebreid met hun redder Olivier Plassot van CRS Alpes in Grenoble.

H:Hoe heten de jongens die je hebt gered? En waar wonen ze in Nederland?
O:Dat mag ik niet zeggen.

H:Hoe waren ze vast komen te zitten?
O:De jongens,twee vrienden van 21 en 22 jaar oud,logeerden in Les Deux Alpes. Woensdag rond een uur of 2 volgden zij een spoor weg van de officiële skiroutes. Daarbij zijn ze zeker ook onder een afsperringskoord gegaan,maar zoals bekend is het overal in de Alpen toegestaan te gaan en staan waar je wilt. Ze volgden een klassiek spoor dat veelvuldig door de berggidsen wordt gebruikt. Dit spoor voert tussen gletsjerspleten door over de Girose gletsjer. Om het dal te bereiken moet je op zeker moment abseilen. Zelfs als er veel sneeuw ligt moet dat.

H:En de jongens hadden zeker geen touw bij zich?
O:Nee,inderdaad. Ze beschikten noch over enige bergsportkennis en -ervaring,noch over pieper,schep en sonde en zeker niet over een touw. En dus kom je dan vast te zitten. Ze hebben er verstandig aan gedaan daar te blijven omdat als je terug klimt het risico bestaat dat je in een gletsjerspleet belandt.

H:Hoe zat het met die SOS en wie zag dat uiteindelijk?
O:De jongens hebben alles goed gedaan vanaf het moment dat ze vast zaten. Op de plek gebleven en een groot SOS in de sneeuw gestampt. Er blijven wel vaker mensen hangen op die plek en dus kijkt de bergwacht die de controle aan het einde van de dag doet altijd even met de verrekijker naar die plek. Het was om 16.30u dat hij het SOS en de jongens spotte. Ze hadden daar een uur of twee gezeten.

H:Hoe verliep de redding?
O:Binnen een half uur was een heli ter plekke. Op die plek kun je niet landen en dus zijn er redders abgeseilt om de jongens op te takelen. Meteen daarna zijn ze naar Les Deux Alpes gevlogen en afgezet op een heliveld. Ze waren niet geblesseerd en dan gaat het allemaal heel snel. In feite zeg je gewoon “alsjeblieft en doei”.

H:En hoe zit het met de betaling?
O:Niks hoor! In Frankrijk is de bergredding gratis voor iedereen. We noteren wel namen en adressen,maar dat is puur voor de zekerheid.

H:Zijn de jongens meteen huiswaarts gekeerd of zetten zij hun vakantie gewoon voort?
O:Geen idee eigenlijk. Het gaat allemaal erg snel. Ik vermoed dat ze gewoon nog in Les Deux Alpes zitten.

H:Hoe waren hun voornamen?
O:Ehhh,ehhh,Erik en ehhhh Niels.

H:En hun achternamen en woonplaats?
O:Dat kan ik echt niet zeggen?

H:OK. Bedankt voor de informatie.
O:Graag gedaan…

Afsluitend mijn visie op het gebeuren
Erik en Niels hebben één echt kolossale blunder gemaakt:hun mobieltjes thuislaten. Dat is echt een doodzonde als je iets ook maar enigszins gevaarlijks gaat doen. Zelfs als je denkt:ik heb daar geen bereik,dan nog meenemen:vanaf een noodplek naar een plek klimmen of afdalen waar wel bereik is,kan levens redden. Veel freeriders zullen wel boos zijn dat de jongens zonder pieper,sonde en schep in het terrein waren en zonder lawinekennis. Dat klopt ook wel degelijk,maar meer waard dan al dat materiaal is gezond verstand. En dat hebben de boys bewezen! Op je plek blijven. Niet overhaast reageren. Een signaal creëren,hoe dan ook.

Het is natuurlijk de vraag hoe het ze was vergaan als ze een nacht op de berg hadden moeten doorbrengen. Zouden ze zoals het hoort dan een iglo gebouwd hebben?

Last but not least:snowboarders moeten zich realiseren dat je met alleen een snowboard nauwelijks van een plek met losse sneeuw terug kunt klimmen. Op ski’s gaat dat ook zonder vellen nog aardig. Daar heb ik nog een sterk verhaal van uit Hintertux uit de late tachtiger jaren toen er nog helemaal geen mobieltjes waren.

De grote vraag die rest is:Wie kent Erik en Niels? Wie weet hun achternaam? Wie weet waar ze wonen? Wat mij betreft mogen ze komende week op deze website hun verhaal komen doen!

Daar lag ik dus ergens,al een geluk valt het zeer goed mee.
Want had gevreesd voor mijn verder verloop skiseizoen.
Binnen enkele weken sta ik in dit skioord te werken. Mijn slechte schouder heeft het begeven bij een val. Probleem is dat deze al is geopereerd is geweest 15jaar geleden. En ik deze onmogelijk zelf kon terug plaatsen. Kermend van de pijn heb ik daar 1,5uur gelegen. Ze hebben me met helicopter tot in ziekenhuis gebracht. Daar heb ik echo laten nemen. 10dagen kine. Operen willen ze niet omdat die schouder met bouten vast hangt. En dan wordt het een zeer lange revalidatie. Een speciale kap zal ik moeten dragen. Maar zal me niet hinderen voor sport te doen. Wat ben ik blij.
Filmpke volgt nog later op de week.

Carl Bosmans